We hebben het met Joran over danken.

Mama: ‘Je kunt de Here God bijvoorbeeld danken dat jezo’n lieve papa hebt en een lieve mama en een lief broertje.’

Joran: ‘En als je nou stomme broertjes hebt?’

Afgelopen maandag was het zover: Joran ging voor het eerst naar school!

Hij had er heel veel zin in. Vooral omdat zijn vriendinnetje Marit ook al naar school gaat. Er rijdt een mini-touringcar van station Deventer naar de school in Zutphen om de kinderen uit Deventer weg te brengen. Toch even slikken als je je kleintje daarin weg ziet rijden! De eerste ochtend ben ik er achteraan gereden en heb ik nog even in de klas gekeken. Joran voelde zich meteen helemaal thuis. Gelukkig!

Afgelopen donderdag heb ik Joran samen met oma Ineke opgehaald en een veel positiefs over Joran gehoord. Hij heeft al een liefdesverklaring aan de juf gegeven: “Juf Miranda, ik vind je lief!”,  en hij vraagt honderduit. 

En Michan? Die geniet ervan om lekker alleen met mij thuis te zijn. En ik ook!

Begin juni hadden we een kampeerweekend van de kerk. Helaas was het net dát weekend slecht weer: koud en regenachtig. Maar het was toch heel erg gezellig. En de jongens hebben zich prima met de andere kids in de speeltuin vermaakt.

Op woensdag gaan we met het pontje de IJssel over. Hebben we nog nooit gedaan sinds we in Deventer wonen, dus dat wordt hoog tijd! Aan de overkant eten we een ijsje en dan gaan we weer terug met het pontje. We stappen op de fiets en fietsen richting huis. Maar dan komen we langs de Brink in het centrum van Deventer. In de zomer is daar elke woensdag- en zaterdagmiddag ‘spelen op de Brink’. Een groot stuk van het plein is afgezet zodat kinderen daar ongestoord kunnen spelen. Er staat een enorme verzameling voertuigen: skelters, driewielers, gewone en gekke fietsen.
Op een gegeven moment heeft Joran een gewone fiets zonder zijwieltjes te pakken. Daar heeft hij nog nooit op gefietst. Hij vraagt Omko om hulp. Omko duwt hem even aan, laat hem los en Joran fietst gewoon weg! Hij wiebelt niet eens heen en weer en stuurt overal netjes om heen. Wij staan helemaal versteld! Na een poosje hoeft Omko hem helemaal niet meer te helpen en fietst meneer zo uit stilstand weg. We zijn supertrots op hem!

Omko heeft een weekje vrij voordat hij aan zijn nieuwe baan begint. We boffen, want het is heel lekker weer. Op dinsdag gaan we naar vliegveld Teuge. De jongens kijken hun ogen uit. Vooral Joran is erg geïnteresseerd in de vliegtuigen mét motor en zónder motor en zelf kan hij erg goed een vliegtuig nadoen. Het is ook leuk om alle parachutisten uit de vliegtuigen te zien springen.

Op zaterdag 24 april gaan we gezellig met opa Koos en oma Ineke naar een pannenkoekenrestaurant met een grote speeltuin.
De kinderen hebben het reuze naar hun zin op de trampoline, de autootjes en in de draaimolen. En ze krijgen een echt piratenmenu, compleet met masker, zwaard en gouden oorringen!
Met mij (Marijke) gaat het die avond wat minder; ‘s avonds lig ik met koorts in bed: ontstoken amandelen.

Weer gezellig een keer met z’n allen bij opa en oma geweest. Leuk om alle neefjes en één nichtje bij elkaar te zien!

Hieronder:

nichtje Celine – neefje Elias – alle neefjes en nichtje op één bank ( erg moeilijk om ze allemaal tegelijkertijd te laten lachen én in de lens te laten kijken! )

We leren Joran wat zijn achternaam is. En dat Michan en papa en mama dezelfde achternaam hebben. Als we denken dat ‘ie het doorheeft, vragen we: ‘Wat is de achternaam van Michan?
Joran staat op, loopt een rondje om Michan en kijkt op zijn rug. ‘Ik weet het niet. Ik kan het niet zien!’ is zijn welluidende antwoord.

Zaterdag 20 februari is één van de eerste dagen dit jaar dat het niet zo snijdend koud is. We besluiten ‘s middags lekker naar het bos te gaan. De fietsen van de jongens gaan in de kofferbak mee. De jongens vinden het heerlijk eindelijk weer eens lekker lang buiten te zijn.